ഓര്‍മ്മ എന്ന ലേബല്‍ ഉള്ള പോസ്റ്റുകള്‍ കാണിക്കുന്നു. എല്ലാ പോസ്റ്റുകളും കാണിക്കൂ
ഓര്‍മ്മ എന്ന ലേബല്‍ ഉള്ള പോസ്റ്റുകള്‍ കാണിക്കുന്നു. എല്ലാ പോസ്റ്റുകളും കാണിക്കൂ

2012 ഡിസംബർ 3, തിങ്കളാഴ്‌ച

ആയിരത്തിന്റെ ഒറ്റനോട്ട്





പ്രവൃത്തി ദിവസത്തിന്റെ പകുതിയും പിന്നിട്ട്, ഉച്ചച്ചടവിന്റെ ആലസ്യത്തില്‍ , മിഴിതുറന്നു പിടിച്ചു  ജോലി തുടരുമ്പോള്‍ , ഒരു മിസ്സ്‌ഡ് കോള്‍ .
വീട്ടില്‍  നിന്നാണ്. തിരിച്ചു വിളിക്കുമ്പോള്‍ മറുതലക്കല്‍ ചെറിയ മോള്‍ .
'ഹലോ ..' എന്നൊന്നും പറഞ്ഞു തുടങ്ങാതെ വല്ലാത്തൊരാവേശത്തില്‍  അവളൊരു  ചോദ്യമെറിഞ്ഞു

'ഉപ്പാ.. ഇപ്പൊ എന്‍റെ മടിയില്‍ ഒരു കുട്ടിയുണ്ട്‌ . ഇത് ആരുടെ കുട്ടിയാണെന്ന്  പറയാമോ..'?

പരിചയമുള്ള സ്വന്തത്തിലും ബന്ധത്തിലും ആയിടെ ജനിച്ച ഏതാണ്ട് എല്ലാ കുട്ടികളുടെയും  പേര് പറഞ്ഞു.
അവള്‍ 'അല്ല , അല്ല..'എന്ന്  തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഒടുവില്‍ 'ഞാന്‍ തോറ്റു'എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവള്‍  പറഞ്ഞു :
'ഇത് നിങ്ങളുടെ സ്റ്റുഡന്റ്  മുനവ്വറലി തങ്ങളെ മോനാണ്..'



ട്രെയിനിംഗ് കഴിഞ്ഞ പിറ്റേവര്‍ഷം തന്നെ, വളാഞ്ചേരി  മര്‍ക്കസ് റസിഡന്ഷ്യല്‍ ഹൈസ്ക്കൂളിലാണ്  ആദ്യമായി അധ്യാപക  നിയമനം ലഭിക്കുന്നത്.

ഒരു പുതിയ അധ്യയനവര്‍ഷം തുടങ്ങാനിരിക്കുകയാണ് . പതിവു പോലെ ഒരുപാട് പുതിയ കുട്ടികള്‍ അഡ്മി ഷന്‍ തേടി  എത്തിയിട്ടുണ്ട് . രക്ഷിതാക്കള്‍ ഗള്‍ഫിലുള്ള കുട്ടികളാണ്  ഭൂരിഭാഗവും. കൂട്ടത്തില്‍ നാട്ടില്‍
തന്നെയുള്ള ചില പ്രമുഖ വ്യക്തികളുടെ  മക്കളുമുണ്ട്. അവരിലൊരു വി.വി.ഐ.പി കുട്ടിയുമുണ്ടായിരുന്നു.

കേരളത്തിന്‍റെ കണ്ണും കാതും കരളുമൊക്കെയായിരുന്ന പാണക്കാട്   സയ്യിദ് മുഹമ്മദലി  ശിഹാബ്  തങ്ങളുടെ ഇളയ മകന്‍ സയ്യിദ് മുനവ്വറലി   ശിഹാബ്  തങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു ആ കുട്ടി .

കുട്ടികളെ ചേര്‍ക്കാന്‍ വന്ന രക്ഷിതാക്കളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ശിഹാബ് തങ്ങളുമുണ്ട്.  അന്നേരം , മര്‍ക്കസിന്‍റെ പ്രസിഡണ്ട് കൂടിയായ തങ്ങളുടെ കുട്ടിയെ ചേര്‍ക്കാന്‍ തങ്ങള്‍ തന്നെ വരേണ്ടിയിരുന്നോ എന്ന  ഒരു ചോദ്യം ഞങ്ങള്‍ അധ്യാപകരുടെയും ഓഫീസ് സ്റ്റാഫിന്‍റെയുമൊക്കെ മനസ്സില്‍ കിടന്ന് ഓളം വെട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അഡ്മിഷന്‍ നടപടികള്‍ പൂര്‍ത്തീകരിച്ച് തങ്ങള്‍ മര്‍ക്കസ് സെക്രട്ടറി കെ.ടി.കുഞ്ഞുട്ടി  ഹാജിക്കൊപ്പം ക്യാമ്പസില്‍ തന്നെയുള്ള ഗസ്റ്റ് ഹൌസിലേക്ക് പോയി. അല്‍പ്പം കഴിഞ്ഞ്, പ്യൂണ്‍  ഓടി വന്ന് പറഞ്ഞു: 'സെക്രട്ടറി ഗസ്റ്റ് ഹൌസിലേക്ക് വിളിക്കുന്നു ..'ഞങ്ങള്‍ മൂന്നുനാല് അധ്യാപകര്‍  ആകാംക്ഷയോടെ  ഗസ്റ്റ് ഹൌസിലെത്തി.

നിരത്തിയിട്ട സോഫയില്‍  തങ്ങള്‍ക്കഭിമുഖമായി , കണ്ണെടുക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ആ പ്രസാദസാന്ദ്രിമയിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി ,  തങ്ങള്‍  പറയുന്നതെന്തെന്ന് കാതോര്‍ത്ത്, ഞങ്ങളിരുന്നു.

സൗമ്യതയില്‍ ചാലിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ദൃഡമായ വാക്കുകള്‍  ഞങ്ങള്‍   ഇങ്ങനെ കേട്ടു.
'മുനവ്വര്‍ എന്‍റെ കുട്ടിയാണ്എന്നതൊക്കെ ശരി തന്നെ. പക്ഷേ, മറ്റുകുട്ടികളേക്കാള്‍ ഒരു പരിഗണനയും മുനവ്വറിന് നല്‍കരുത്. അവര്‍ എവിടെ താമസിക്കുന്നുവോ അവിടെത്തന്നെ മുനവ്വറിനെയും താമസിപ്പിക്കണം.അവര്‍ക്ക് എന്താണ് ഭക്ഷണം നല്‍കുന്നത് അതു മാത്രമേ മുനവ്വറിനും  നല്‍കാവൂ...'

വിസ്മയവും ആദരവും ഇഴപിരിഞ്ഞ ഒരു വല്ലാത്ത വൈകാരിക ഭാവത്തോടെയാണ് അന്ന് ഞങ്ങള്‍ ഗസ്റ്റ് ഹൌസില്‍ നിന്നിറങ്ങിപ്പോന്നത്.

പിന്നീട്, കൊടപ്പനക്കല്‍   തറവാടിന്റെ കുലീനതയും പ്രൌഡിയും ഗരിമയും വിനയവുമൊക്കെ മര്‍ക്കസ് ക്യാമ്പസിലാകെ പ്രസരിപ്പിച്ച്, അധ്യാപകരുടെയും കുട്ടികളുടെയും ബഹുമാനവും , നിറഞ്ഞ സ്നേഹവും
ഏറ്റുവാങ്ങി, ഇടുങ്ങിയ ഡബിള്‍ ഡക്കര്‍ ഇരുമ്പ്  കട്ടിലില്‍ ഉറങ്ങിയും ബാത്ത് റൂമിന്‌ മുമ്പില്‍ ക്യൂ നിന്നും, പള്ളിയില്‍നിന്ന് നമസ്ക്കാരം കഴിഞ്ഞിറങ്ങി, ഭക്ഷണത്തിനു വേണ്ടി കിച്ചണിലേക്ക് വരി തെറ്റാതെ നടന്നു നീങ്ങിയും രണ്ടായിരത്തോളം  വരുന്ന കുട്ടികളിലൊരാള്‍ മാത്രമായി തങ്ങളുടെ മോനും ...!



എസ്.എസ്.എല്‍ . സിക്ക് നൂറു ശതമാനം വിജയം എന്നതായിരുന്നു മര്‍ക്കസിന്റെ അക്കാലത്തെ ഹൈലൈറ്റ്. ഓരോ വര്‍ഷവും ആ ചരിത്രം നിലനിര്‍ത്താന്‍ ഞങ്ങള്‍ അധ്യാപകരും വിദ്യാര്‍ഥികളും  നന്നായി പണിയെടുക്കുമായിരുന്നു. എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് പരീക്ഷയുടെ തൊട്ടു മുമ്പത്തെ ചൊവ്വാഴ്ച ഹെഡ് മാസ്റ്റര്‍ ഓച്ചിറക്കാരന്‍ അഹ്മദ് കുഞ്ഞ് സാറിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ , എസ് . എസ്  എല്‍ . സി കുട്ടികളും അധ്യാപകരും കൂടി പാണക്കാട് പോവുക പതിവുണ്ടായിരുന്നു.

മര്‍ക്കസിന്റെ ബസ്സ് കൊടപ്പനക്കല്‍  തറവാടിന്റെ ഗേറ്റിനു മുമ്പില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതോടെ, തിമര്‍ത്തുപെയ്യുന്ന സങ്കടപ്പെരുമഴയില്‍ നിന്ന് തലതോര്‍ത്തി, എഴുന്നേറ്റു വന്ന്, തങ്ങള്‍ ഞങ്ങളെ സ്വീകരിക്കും. പൂമുഖത്തോട് ചേര്‍ന്ന് വലതുവശത്തുള്ള മുറിയിലേക്ക് ഞങ്ങളെ ആനയിക്കും. പലഹാരങ്ങള്‍ -കറുത്ത അലുവയും ചിപ്സും ഈത്തപ്പഴവും കട്ടന്‍ ചായയും - കൂടെ ഹൃദയത്തിലിറ്റുന്ന സ്നേഹകടാക്ഷവും പതിവിനുമപ്പുറം  ദീര്‍ഘമായ ഒരു പ്രാര്‍ത്ഥനയും ഊഷ്മളമായ ഹസ്‌തദാനവും  കഴിഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ അധ്യാപകരുടെയും കുട്ടികളുടെയും മനസ്സില്‍ എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു ആത്മവിശ്വാസം വളര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും..!




പഠനത്തില്‍ അല്‍പ്പം പിന്നാക്കം നില്‍ക്കുന്ന കുട്ടികളെ ഏറ്റവും അവസാനമാണ് തങ്ങളുടെ ആശീര്‍വാദത്തിനു
വേണ്ടി കൊണ്ടു ചെല്ലുക. ആ ചുമതല മിക്കപ്പോഴും എനിക്കായിരുന്നു. എല്ലാവരും ഇറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞ് ഏറ്റവും അവസാനം തങ്ങളോട്  പറയും:
'ഇവര്‍ പഠനത്തില്‍ അല്‍പ്പം പിന്നിലാണ്..'
അന്നേരം, ഓരോരുത്തരുടെയും നെറുകയില്‍ കൈവെച്ചു കൊണ്ട് തങ്ങള്‍ പറയും:
'എല്ലാം അല്ലാഹു സലാമാത്താക്കും..'

ഇന്നുമോര്‍ക്കുന്നു ; ആ വാക്കുകള്‍ ഒരിക്കലും തെറ്റിയിട്ടില്ല..!

ഒരിക്കല്‍  അക്കാദമിക്ക് കാര്യങ്ങള്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യാനും അവസാന തീരുമാനത്തിലും വേണ്ടി പാണക്കാടെത്തിയതായിരുന്നു. രാവിലെ ഒമ്പതു മണി യാവുന്നതെയുള്ളൂ . അകം നിറഞ്ഞ് മുറ്റത്തേക്കും മുറ്റം നിറഞ്ഞ് ഗേറ്റുവരെയും  പ്രയാസങ്ങളുടെ നീണ്ട നിര. 'മര്‍ക്കസുകാരെ 'ന്ന പരിഗണനയില്‍ പൂമുഖ ത്തിന്റെ  പിന്‍മുറിയിലേക്ക്  ഞങ്ങള്‍ക്ക് പ്രവേശനം കിട്ടി. അകത്തുമുണ്ട് ഒരു പാടാളുകള്‍ .  കൂടുതല്‍ പേരും വന്ന കാലില്‍ തന്നെ നില്‍ക്കുകയാണ്. തങ്ങള്‍ എന്തോ ആവശ്യത്തിനു വേണ്ടി അകത്തേക്ക് പോയതാണെന്നു  തോന്നുന്നു.

സോഫയില്‍ ഒരിടത്ത്    അന്ന് തങ്ങളുടെ സഹചാരിയും സഹയാത്രികനുമൊക്കെയായ ഒരു പ്രമുഖ വ്യക്തി (പേര് പരാമര്‍ശിക്കുന്നില്ല  ) ഇരിക്കുന്നുണ്ട് .   വന്നവര്‍ക്ക് എല്ലാവര്‍ക്കും തങ്ങളുടെ ഡേറ്റ്  കിട്ടുമോ എന്നറിയണം. അന്നേരം  കാസര്‍ഗോഡ്‌ നിന്ന് വന്നവരാണെന്ന് പരിചയപ്പെടുത്തി  ഒന്നു രണ്ടാളുകള്‍
'എന്തെങ്കിലും ചെയ്ത് ഒരു ഡേറ്റ് സംഘടിപ്പിച്ച് തരണമെന്ന് അദ്ദേഹത്തോട് പറയുന്നുണ്ട്.
എന്തുകൊണ്ടെന്നറിയില്ല അദ്ദേഹം 'രണ്ടു മാസത്തിന് ഇനി ഡേറ്റില്ല ..! എന്ന് കടുപ്പിച്ച് പറയുന്നത് കേട്ടു. അവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ വന്ന മറ്റൊരാള്‍ ഇതൊന്നും മൈന്‍റ്  ചെയ്യാതെ, മാറിനില്‍ക്കുന്നുണ്ട്.

ഒടുവില്‍ , തങ്ങള്‍ അകത്ത് നിന്ന് വന്നു . തങ്ങളെ കണ്ടപാടെ, മാറിനിന്നിരുന്ന ആള്‍  സജീവമായി . വിഷയം തങ്ങളെ ധരിപ്പിച്ചു:

'അതാ ഡയറി . അന്ന് ഒഴിവുണ്ടെങ്കില്‍ അതില്‍ എഴുതിക്കോളൂ..'
ഡയറിയിരിക്കുന്ന ഭാഗത്തേക്ക് തങ്ങള്‍ കൈ ചൂണ്ടി. അയാള്‍ ഡയറി തുറന്ന് നോക്കുമ്പോള്‍ 'എന്നും മലര്‍ക്കെ തുറന്ന് വെച്ച 'ചരിത്ര പ്രസിദ്ധമായ ആ പൊതുസ്വത്തി' ലേക്ക് ഞാനൊന്ന് പാളിനോക്കി.

ഡയറി പരിശോധിച്ച് അതീവസന്തുഷ്ടനായി കാസര്‍ഗോഡുകാരന്‍ തങ്ങളോട് പറഞ്ഞു:
'അല്‍ഹംദുലില്ല ... അന്ന് മറ്റെവിടെയും പരിപാടിയില്ല..'
'എന്നാല്‍ എഴുതിക്കോളൂ ..'




2004 ലെ വെക്കേഷന് ജിദ്ദയില്‍ നിന്ന് നാട്ടിലേക്ക് പോകുമ്പോള്‍   ഒരു വീട് എന്ന സ്വപ്നം മനസ്സില്‍ നാമ്പെടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു  . നാട്ടിലെത്തും മുമ്പേ ജ്യേഷ്ഠന്‍   അബുവും  (അബു  ഇരിങ്ങാട്ടിരി  ) സുഹൃത്ത് നൌഷാദ് മാഷും സ്ഥലം കണ്ടെത്തുകയും കച്ചവടം നടത്തുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ആ വെക്കേഷനില്‍ തറയിട്ട് പോന്ന്  സാവകാശം പണി നടത്താനായിരുന്നു പ്ലാന്‍ .

തറപ്പണിയുടെ  തിരക്കിലായതു കൊണ്ട് ചെന്ന പാടെ  പാണക്കാട് പോവാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.
തിരിച്ചു പോരാന്‍ നേരത്താണ്  അത് തരപ്പെട്ടത്‌.... .

അന്ന് , സംസാരത്തിനിടെ വീടിന് തറയിട്ട കാര്യം അറിയിച്ചു . പ്രാര്‍ഥിക്കണമെന്ന് അഭ്യര്‍ഥിച്ച് ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ തങ്ങള്‍ എനിക്കൊരു  നോട്ട് തന്നു . സാധാരണ എല്ലാവര്‍ക്കും  കൊടുക്കുന്ന പോലെ.
അത് ആദരപൂര്‍വ്വം പോക്കറ്റിലിട്ടു  .

'തങ്ങള്‍പടി 'യില്‍ നിന്ന് മഞ്ചേരിയിലെക്കുള്ള ബസ്സില്‍ കേറി കണ്ടക്ടര്‍ക്ക്  ചാര്‍ജ്ജ് കൊടുക്കാന്‍ പൈസയെടുക്കുമ്പോഴാണ്,  ഞാന്‍ കരുതിയ പോലെ അത് പത്തിന്റെ നോട്ടല്ല; ആയിരത്തിന്റെ ഒറ്റ നോട്ടാണെന്നറിയുന്നത്. (അന്ന് ആയിരത്തിന്റെ ഒറ്റ നോട്ട് അത്ര വ്യാപകമായി ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങിയിട്ടില്ല )

ഇന്നും എന്റെ സ്യൂട്ട് കേസ് തുറക്കുമ്പോഴൊക്കെ   ആ ആയിരത്തിന്റെ നോട്ട്  എന്നോട് ചിരി തൂകി ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു ...   ശിഹാബ് തങ്ങളുടെ നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരി ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് .


- ഗള്‍ഫ് മാധ്യമത്തില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത് .
------------------------------------------------------------------------
* ഈ കുറിപ്പില്‍ ശിഹാബ് തങ്ങള്‍ക്കു പുറമേ പേര് പരാമര്‍ശിക്കുന്ന കുഞ്ഞുട്ടി ഹാജി , ഹെഡ് മാസ്റ്റര്‍ അഹ്മദ് കുഞ്ഞു സാര്‍ ,  തുടങ്ങിയ വ്യക്തികള്‍ ഇന്ന് ജീവിച്ചിരിപ്പില്ല . അവരുടെ  പരലോക ജീവിതം അല്ലാഹു ശോഭനമാക്കട്ടെ ..





2010 ഡിസംബർ 19, ഞായറാഴ്‌ച

മുടിപ്പൂവ്




മലപ്പുറം ടീച്ചേഴ്സ് ട്രെയിനിംഗ് സെന്ററില്‍ അധ്യാപകപരിശീലന കോഴ്സിന് പഠിക്കുകയാണ്. ചാര്‍ട്ടുകളും ഇന്ത്യന്‍ ഇങ്കും ചെത്തിക്കൂര്‍പ്പിച്ച മുളപ്പേനകളും മാത്രം കണികണ്ടുണരുന്ന കാലം. ചെയ്തുതീര്‍ക്കാനും വരച്ചുണ്ടാക്കാനും ഒരുപാടു വര്‍ക്കുകള്‍ .  ബ്ളൂപ്രിന്റും  അസൈന്റ്റ്മെന്റ്സും പുസ്തകാസ്വാദനവും 'ശ്രമ പരാജയ'വും 'എരുമേലി'യുമൊക്കെ വാക്കിലും നോക്കിലും പ്രവൃത്തി യിലും ചിന്തയിലും കുടികെട്ടിപ്പാര്‍ക്കുകയാണ്. ഇന്ത്യനിങ്ക് പറ്റിപ്പിടിച്ച നഖക്കോണുകളില്‍ നിന്ന് ചുരണ്ടിക്കളഞ്ഞാലും ഉരച്ച് കഴുകിയാലും പിന്നെയും പിന്നെയും അവശേഷിക്കുന്ന കറുത്ത അടയാളങ്ങള്‍ . 


പരിശീലനഘട്ടത്തിലെ ഏറെ പ്രധാനപ്പെട്ട ടീച്ചിംഗ് പ്രാക്ടീസിന്റെ സമയം. ട്രൈനിംഗ് സെന്ററില്‍ നിന്ന് നിശ്ചയിച്ചു തരുന്ന ഏതെങ്കിലും സ്കൂളില്‍ ഇനി ഒരു മാസക്കാലം. 


ഒരു ഡിസിപ്ലിനുമില്ലാത്ത , വില്ലന്‍മാര്‍  ‍വിലസുന്ന സ്കൂളിലേക്കൊന്നും നറുക്കുവീഴരുതേ എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയായിരുന്നു മനസ്സു നിറയെ. 


പ്രാര്‍ത്ഥനയുടെ ഫലം കൊണ്ടോ എന്തോ, വലിയ കച്ചറയൊന്നുമില്ലാത്ത സ്ക്കൂള്‍ എന്ന ശ്രുതിയുണ്ടായിരുന്ന മലപ്പുറം കോട്ടക്കലിനടുത്ത ഒതുക്കുങ്ങള്‍  ഗവണ്‍മെന്റ് ഹൈസ്കൂളിലേക്കാണ് ഞങ്ങള്‍ മൂന്ന് പേര്‍ക്ക് നറുക്ക് വീണത്. 
ഇന്ത്യനൂരിലെ പി.പി റംല, കാടാമ്പുഴയിലെ വി .ടി. അബ്ദുല്ലക്കോയ തങ്ങള്‍ ഇവരായിരുന്നു എന്റെ സഹട്രൈനികള്‍ .


അധ്യാപക ജീവിതത്തിന്റെ ഒന്നാം ദിവസം .
ഒതുക്കുങ്ങലില്‍ ബസ്സിറങ്ങി സ്ക്കൂളിലേക്ക് നടന്നു പോവുകയാണ്. 
റംല ടീച്ചറുമുണ്ട് കൂടെ. കോട്ടക്കലേക്ക് പോവുന്ന ബസ്സില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ ഇറങ്ങിയതും മഞ്ചേരിയിലേക്ക് പോകുന്ന ബസ്സില്‍ നിന്ന് അവര്‍ ഇറങ്ങിയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. കഷ്ടി അര കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരമേയുള്ളൂ സ്കൂളിലേക്ക്. ആദ്യത്തെ  ദിവസമെന്ന നിലക്ക് ഞങ്ങള്‍ കുറച്ച് നേരത്തെ ഇറങ്ങിയതാണ്. കുട്ടികള്‍ ഒറ്റയും തെറ്റയുമായി വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. 


ഞങ്ങള്‍  ചെയ്തുതീര്‍ക്കാനുള്ള റിക്കാര്‍ഡ് വര്‍ക്കുകളെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ച് സ്കൂളിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്നതേയുള്ളൂ. 


നിര്‍ത്താതെ വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് വന്ന  ഒരു കൂട്ടം പെണ്‍കിളികള്‍ പെട്ടെന്ന് ഞങ്ങളെ വളഞ്ഞു . 


കൂട്ടത്തില്‍ ഏറെ സ്മാര്‍ട്ടായ ഒരു കുട്ടി യാതൊരു സങ്കോചവും കൂടാതെ ചോദിച്ചു.
'പുതിയ സാറമ്മാരാണല്ലേ'......?
'അതെ..'
'അല്ല; അത് കണ്ടപ്പോത്തന്നെ മനസ്സിലായി...'


അത് 'ഒരാക്കിയ' പറച്ചിലായിരുന്നു. 
എങ്കിലും ഒരു തമാശ കേട്ടപോലെ ചിരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. വൈകാതെ അടുത്ത ചോദ്യം വന്നു. 
'സാറെ, ഇത് സാറിന്റെ വൈഫാണോ...'?

ആ ചോദ്യംകേട്ട് എന്നെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ ചമ്മിയത് റംല ടീച്ചറായിരുന്നു.
അതിന് മറുപടി പറയാന്‍ നാവെടുക്കും മുമ്പെ ആ ചെല്ലക്കിളികള്‍ ചിറകടിച്ചു പറന്നുപോയി..!

'പെണ്‍കുട്ടികളാണ് ഇക്കോലം. എന്നാപ്പിന്നെ ഇവിടുത്തെ ആണ്‍ കുട്ടികളുടെ കാര്യം പറയാനുണ്ടോ...' ? 
റംല ടീച്ചര്‍ പിറുപിറുത്തു.

അവരാകെ മൂഡ് ഓഫ് ആയെന്ന് മനസ്സിലായി. പുത്തരിയില്‍ തന്നെ കല്ലുകടി.
അവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്നവണ്ണം ഞാന്‍ പറഞ്ഞു:
'സാരമില്ല . കുട്ടികളല്ലേ..? എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒരു മാസമല്ലേ .. നമുക്കങ്ങ് സഹിക്കാം. വിട്ടുകള ടീച്ചറെ..'

സ്കൂളില്‍ ചെന്ന് തുടങ്ങിയതിന്റെ നാലാമത്തെ ദിവസമാണ് ഒമ്പത്- ഇ യിലേക്ക് ക്ളാസ്സെടുക്കാന്‍ പോവുന്നത്. റഗുലര്‍ അധ്യാപകരുടെ പിര്യേഡുകള്‍ വീതം വെച്ച് തന്നതിന്റെ രണ്ടാമത്തെ ദിവസം. 


ക്ളാസ്സിലേക്ക് കേറിച്ചെന്നപാടെ 'ഗുഡ്മോണിംഗ് സാറി'ന്റെ ശ്രുതി മധുരത്തിനിടയില്‍ പെണ്‍കുട്ടികളുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് രണ്ടാമത്തെ ബെഞ്ചില്‍ അവസാനമിരിക്കുന്ന തിളക്കമുള്ള രണ്ട് കണ്ണുകള്‍ എന്നെ കൊത്തിവലിച്ചു. 
അത് അവളായിരുന്നു..! 
സ്കൂള്‍ഗ്രൌണ്ടില്‍ വെച്ച് എന്നെയും റംല ടീച്ചറെയും നിഷ്ക്കരുണം റാഗ് ചെയ്ത പെണ്‍പടയുടെ നേതാവ് !

ക്ളാസ്സ് തുടങ്ങും മുമ്പെ പതിവുപോലെ എല്ലാവരുടെയും പേര് ചോദിച്ചു. കുട്ടികളുടെ വരിവരിയായുള്ള പേര് പറച്ചിലിനിടയില്‍ ആരുടെ പേര് ഓര്‍ക്കാനാണ് ? വെറുതെ ഒരു ചടങ്ങ്. 
ഒടുവില്‍ ഊഴമെത്തിയപ്പോള്‍  ‍അവള്‍ എണീറ്റു നിന്നു. 
കുസൃതി ഒളിപ്പിച്ച തിളക്കമുള്ള കണ്ണുകള്‍ വിടര്‍ത്തി അവള്‍ പറഞ്ഞു: 'ഷാഹിദ'..!
അന്ന് ക്ളാസ്സ് കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ മനസ്സിന്റെ റജിസ്ററില്‍ ഒരു പേര് മാത്രമേ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നുള്ളൂ...

നിര്‍ത്താതെ സംസാരിച്ചും ക്ളാസ്സ് സജീവമാക്കിയും ഇടക്കിടെ എന്നെ പ്രകോപിപ്പിച്ചും എന്റെ ശ്രദ്ധ പലപ്പോഴും അവള്‍ കവര്‍ന്നെടുത്തു.

ഒരു ദിവസം ക്ളാസ്സിലേക്ക് കേറിച്ചെല്ലുമ്പോള്‍ , ഒരു നോട്ടു ബുക്കിനുവേണ്ടി പിടിവലി നടക്കുകയാണ്. ഷാഹിദയുടെ വെളുത്തു തുടുത്ത മുഖം ചുവന്നിരിക്കുന്നു. തോറ്റുകൊടുക്കാന്‍ മനസ്സില്ലാതെ അവളും കൂട്ടുകാരികളും നിന്ന്  പൊരുതുകയാണ്. 
എന്നെ കണ്ടപാടെ ഷാഹിദ ഒന്നയഞ്ഞു. ഞാന്‍ നോട്ട് ബുക്ക് പിടിച്ചു വാങ്ങി മറിച്ചു നോക്കുമ്പോള്‍ അവളുടെ കൂട്ടുകാരി പറഞ്ഞു:

'സര്‍ ഇവള് കവിത എഴുതാറുണ്ട്...'

ഞാനാപോജുകള്‍ ഒന്ന് വെറുതെ മറിച്ചുനോക്കി. നല്ല വൃത്തിയുള്ള കയ്യക്ഷരത്തില്‍ അവള്‍ എഴുതിയ കൊച്ചുകൊച്ചു വരികള്‍ ..

അന്ന് ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞ് പോകുമ്പോള്‍ ആ നോട്ടുബുക്കും കൂടെ കൊണ്ടു പോന്നു. 
അവള്‍ പ്രതിഷേധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും 'ഞാനൊന്ന് വായിച്ചു നോക്കട്ടെ, നാളെ തിരിച്ചു തരാം...' എന്ന് പറഞ്ഞ് അവളെ ഒരുവിധം സമ്മതിപ്പിച്ചു. 


അന്ന് രാത്രി എല്ലാ വര്‍ക്കുകള്‍ക്കും അവധികൊടുത്ത് അവളുടെ കവിതകള്‍ വായിച്ചു.. കിലുകിലെ ചിലക്കുകയും കുത്തുവാക്കുകള്‍കൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരെ മുറിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഷാഹിദയല്ല കവിതയിലുള്ളത്. 


ക്ളാസ്സും പരിസരവും കുയിലും പൂച്ചയും പച്ചപ്പും ചോക്കും റിബ്ബണുമൊക്കെയാണ് വിഷയങ്ങളെങ്കിലും നഷ്ടപ്പെടലിന്റെ പെയ്യാന്‍ വിങ്ങുന്ന വിഷാദമാണ് ഒട്ടുമിക്ക വരികളിലും പടര്‍ന്നു കിടക്കുന്നത്. 


ഒമ്പതാംക്ളാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്ന ഒരു മുസ്ലിംപെണ്‍കുട്ടിയെഴുതിയ കവിതകളെന്ന നിലക്ക് ആ നോട്ടുബുക്കും അതിലെ കവിതകളും എന്നെ വല്ലാതെ അതിശയിപ്പിച്ചു. 
എങ്കിലും, വിഷാദം ഒരു നിഴല്‍പോലെ വരികളിലൊക്കെയും പടര്‍ന്നു കിടക്കുന്നതെന്തുകൊണ്ടാവും ? ഒരു മാസംമാത്രം ആയുസ്സുള്ള ഈ ഗുരു ശിഷ്യബന്ധത്തിനിടയ്ക്ക് കുട്ടികളുടെ വൈകാരികാവസ്ഥയിലേക്കും കുടുംബപശ്ചാത്തലത്തിലേക്കും ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാനൊന്നും കഴിയില്ല. അതൊട്ട് പ്രായോഗികവുമല്ല. 
ഞാന്‍ അങ്ങനെ സങ്കടപ്പെട്ടു.

പ്രതിഭയുടെ മിന്നലാട്ടമുള്ള വരികള്‍ .. 
അക്ഷരത്തെറ്റുകള്‍ ചുവന്നമഷി കൊണ്ട് തിരുത്തിയും ചിലത് കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തും കഴിയുംവിധം ഞാനത് എഡിറ്റ് ചെയ്തു. 


ജീവിതത്തിലുണ്ടാവുന്ന അക്ഷരത്തെറ്റുകള്‍ ഒരാള്‍ക്കും തിരുത്താനോ എഡിറ്റ് ചെയ്യാനോ ആവില്ലെന്ന് അന്നേരം വെറുതെ ഓര്‍ത്തു.

ഒരു കവിതക്ക് കീഴെ ഇങ്ങനെ എഴുതി വച്ചു.

'വീണ്ടും എഴുതുക.. കവിത മനസ്സിന്റെ സംഗീതമാണ്. അത് നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്; എവിടെയാണെങ്കിലും...
നന്നായിട്ടുണ്ട്. അഭിനന്ദനങ്ങള്‍ ..

പിറ്റേന്ന് ക്ളാസ്സില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ ആ നോട്ട് ബുക്ക് അവളെ തിരിച്ചേല്പ്പിച്ചു. ഞാനൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവളൊന്നും ചോദിച്ചതുമില്ല.

എത്ര പെട്ടെന്നാണ് ദിവസങ്ങള്‍ കടന്നുപോയത് ? 

ഇന്നത്തോടെ ഒതുക്കുങ്ങല്‍ സ്കൂളിനോട് വിട പറയുകയാണ്. കുട്ടികളോടൊക്കെ യാത്ര പറഞ്ഞിരുന്നു. നേരത്തെ തന്നെ. 
സ്നേഹത്തില്‍ പൊതിഞ്ഞ വര്‍ണ്ണ മിഠായികളും ചില അലങ്കാരവസ്തുക്കളുമൊക്കെയായി പലക്ളാസ്സുകളിലെ കുട്ടികളും ഇഷ്ടവും സ്നേഹവും പ്രകടിപ്പിച്ചത് ഹൃദയപൂര്‍വ്വം സ്വീകരിച്ചു.

നാലുമണിക്ക് സ്കൂള്‍ വിട്ടതിനു ശേഷം ഞങ്ങള്‍ ട്രൈയിനികള്‍ മൂന്ന് പേരും കൂടി ഒരു ടീപാര്‍ട്ടിക്ക് ഏര്‍പ്പാട് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എല്ലാ അധ്യാപകരെയും നേരിട്ട് ക്ഷണിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. ഇന്ന് ഇത്തിരിവൈകിപ്പോയാലും സാരമില്ല. ഇനി ഇതുപോലെ ഒരു സ്കൂളില്‍ എന്നാണാവോ ? അറിയില്ല.

ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള അഞ്ചാം പിര്യേഡ് തുടങ്ങിയിട്ടേയുള്ളൂ. 

സ്ററാഫ്റൂമില്‍ ഞാനൊറ്റക്കാണ്. അധ്യാപകരെല്ലാം ക്ളാസ്സില്‍ പോയിരുന്നു. വീണുകിട്ടിയ ഒരു ലിഷര്‍ പിര്യേഡ് ഉപയോഗപ്പെടുത്തി റിക്കാര്‍ഡ് വര്‍ക്കുകളുടെ കൂട്ടത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ഐറ്റം 'ഞാന്‍ വായിച്ച പുസ്തകങ്ങള്‍ : ഒരാസ്വാദനം' തയ്യാറാക്കിയിരിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. 
വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീറിന്റെ 'ബാല്യകാല സഖി', എസ്.കെ.പൊറ്റെക്കാടിന്റെ 'ലണ്ടന്‍ നോട്ട് ബുക്ക്', തകഴിയുടെ 'കയര്‍ ', എം.ടി യുടെ 'തിരഞ്ഞെടുത്ത തിരക്കഥകള്‍ '  ഇവ എഴുതിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അഞ്ചാമതായി 'കുഞ്ഞുണ്ണിക്കവിതകള്‍ ' എന്ന കവിതാസമാഹാരത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. 


'പാല്‍പായസം പോലെ വലിച്ചു കുടിക്കാവുന്നതും മഞ്ചാടി മണികള്‍പോലെ എടുത്തോമനിക്കാവുന്നതുമായ, ചിരിക്കും ചിന്തക്കും വക നല്‍കുന്ന കുഞ്ഞുണ്ണിക്കവിതകള്‍ ...'
തുടക്കം ഇങ്ങനെ എഴുതിത്തീര്‍ത്തു.


പെട്ടെന്ന്, 'സര്‍ ' എന്നൊരു പതിഞ്ഞ വിളി.
തലയുയര്‍ത്തി നോക്കുമ്പോള്‍ , അവള്‍ ഷാഹിദ !

നാലുപാടും നോക്കി, ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി, അവള്‍ അടുത്തേക്ക് വരുന്നു..
'എന്തേ ഷാഹിദാ, ക്ളാസ്സില്ലേ..'
'ഇല്ല; പി.ടി യാണ്..'

അതും പറഞ്ഞ്, അവള്‍ ആരും കാണാതെ, ഞൊറിവുള്ള മഞ്ഞയില്‍ നിറയെ നീല പൂക്കളുള്ള പാവാടയില്‍ മറച്ചു പിടിച്ചിരുന്ന എന്തോ എടുക്കുന്നതും ഞൊടിയിടയില്‍ അതവള്‍ എന്റെ കഴുത്തിലണിയിക്കുന്നതും ഒരു ഞെട്ടലോടെ ഞാനറിഞ്ഞു..!

ഞാന്‍ വല്ലാതായി. ആരെങ്കിലും കണ്ടാല്‍ .. ഞാന്‍ നാലുപാടും നോക്കി. എന്ത് വിഡ്ഢിത്തമാണീ  കുട്ടി കാണിക്കുന്നത് ? 

ഭാഗ്യത്തിന്  ആരും കണ്ടില്ല..

അത് വിവിധ വര്‍ണ്ണക്കടലാസുകളില്‍ പൊതിഞ്ഞ മിഠായികള്‍ കൊണ്ട് കോര്‍ത്തെടുത്ത, ഒരു സ്നേഹമാലയായിരുന്നു..! ഒരു മധുര ഹാരം...!!

വലിയ ഒരു കാര്യം ചെയ്ത നിറഞ്ഞ സംതൃപ്തിയോടെ, അവള്‍ സ്റ്റാഫ് റൂമിന്റെ ഒതുക്കുകല്ലുക
ളിറങ്ങി ഓടിപ്പോവുമ്പോള്‍ , അവളുടെ ചുവന്ന തട്ടത്തിന്റെ കണ്ണുവെട്ടിച്ച് പുറത്തേക്ക് നീണ്ടു കിടന്ന മുടിത്തുമ്പില്‍ ഊഞ്ഞാലാടുന്ന മുടിപ്പൂവ് എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..!
 
Copyright © 2010 Iringattiri Drops. All rights reserved.
Design By- മലയാളം ബ്ലോഗ്‌ ഹെല്‍പ്